บทความ

บทแห่งวิถีทาง แสง และเงา บทที่ 32 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T269

“จันทร์ฉาย” เส้นทางของลูกผู้ชาย คนธรรมดา บนวิบากแห่งชีวิต มุ่งไปข้างหน้าไม่หันกลับ ชีวิตคนหลายๆ คน ย่อมไม่ได้เกิดมา “สว่างดั่งตะวันยามเช้า” ที่พร้อมจะมอบคุณค่าดั่งใจหวังอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่เป็นเพียง “แสงนวลจันทร์” อันอบอุ่นใจ ส่องนำทางยามค่ำคืน บนหนทางที่มืดมล ให้ผู้หลงเดินบนเส้นทางมืดมิด กลับพบแสงแห่งความหวัง นำทางผู้แสวงหาสัจจะ เป็นเพื่อนร่วมทางอันยาวไกลไร้ซึ่งจุดหมาย หาความจริงบนโลกกว้างโดยรำพัง เพียงสักวันได้หยุดยืนหันกลับไป มองสิ่งที่ส่วนทาง สิ่งที่ผ่านมา ดั่งม้านหมอกสีเทาจางๆ บดบัง ก่อนจะเริ่มแสงของวันใหม่ เป็นความหวังอันไม่ไกล ที่จะย้อนกลับไปยังจุดเริ่ม “วัฏวน” แห่งชีวิต ในวิถี “คนกล้า” แม้นว่าสองมือไม่ได้ถือชัยชนะ เป็นรางวัล

อเสวนา จ พาลานัง (การไม่คบคนพาล) สุนัขกตัง ปิยัม มะมะ เป็นที่รักของหมา (สวดสามจบ หมาดุๆ ไม่กัดเราแน่นอน) หากในขณะยังเดินตามหลังผู้ใหญ่ (หมามันจะเล่นผู้ใหญ่ ก่อนเรา พอให้มีเวลา โกยครับพี่น้อง) ขำๆ มุขควายๆ

มีหมาเป็นเพื่อน ดีกว่ามีเพื่อนใจหมา (ย้ำคิดย้ำทำ) จริงๆ “สำนวนเก่า เมื่อความคิดเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว สิ่งไม่สมหวัง ไม่ได้ดั่งใจ อุดมคติไม่ตรงกันเสียแล้ว เพียงเพื่อให้ได้ความรัก พึงพอใจ “เปะ”ตรงเป้าประสงค์ของตนเท่านั้น ยึดมั่นและคาดหวัง มากเกิดพอดี” ส่วนคนดีแต่หน้า (ไม่กล้าเสวนาจริงๆ เพื่อน)

T268

บทที่ 31 เปิดเคล็ดลับ “คนเพื่อนหมา” โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

มิตรภาพไร้พรมแดน ความจริงใจเป็นเหตุสำคัญควรมีให้กันเอาไว้ก่อน ไม่ว่ากับสิ่งใด “เป็นชีวิต” ที่เกิดมาร่วมอาศัย “อากาศ” พื้นดิน ผืนน้ำ แผ่นฟ้าบนโลกใบนี้ ตัวอะไรก็ตามที่ต่างจากเราเรียกว่า “มัน”

อัตตนา โจทยัตตานัง "ตนเตือนตนเอง อยู่เสมอ" สัพเพ สังขารา อนิจจา “สังขารทั้งหลาย ทั้งปวงไม่เที่ยง”

บทที่ 27 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T264

ทุกชีวิตที่เกิดมาบนโลกนี้ ล้วนมีเส้นทางชีวิต เป็นของตนเอง มีคุณค่าในตัวเสมอ ไม่แบ่งเขา แบ่งเรา แม้นแต่ชีวิตเล็กๆ ของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ อย่าง “เขียดขาลาย” ยังสร้างคุณประโยชน์ แก่โลกเรา “อุทิศ” ร่างกาย ความตาย เพียงเพื่อความต้องการของคน ค่านิยมบนหนทาง “วิถีชนบท”

เครื่องกระตุ้นใจ เมื่อใช้ไฟฟ้า
บทที่ 23 ของความห่วงใย ไอ้หัวเป็ด โคราช

T259

ก่อนที่โลกจะได้รู้จักกับ “โทมัส อัลวา เอดิสัน” ผู้ค้นพบวิธีทำหลอดไฟฟ้า ด้วยความ “ล้มเหลว” เกือบพันครั้ง กว่าจะประดิษฐ์หลอดไฟสำเร็จ (คงไม่ได้คิดเผื่อไปถึงผลกระทบจากการใช้พลังงาน) แสงสว่างอ่อนๆ ของหลอดไฟ ให้คุณประโยชน์ มอบแสงอันอบอุ่นแก่โลก (ขอคารวะ จากชาวโลก...ลืม)

? ทำไมคนออกลูกถึงต้องอยู่ไฟ และทำไม (หมา) ออกลูกถึงไม่อยู่ไฟ

บทที่ 30 ฝากระลึกถึงด้วย โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

13 เมษายน นี้ วันผู้สูงอายุแห่งชาติไทย

T267

“นอนสะหล่าหลับตาแม่สิกล่อม   

นอนตื่นแล้วจั่งค่อยกินนม โอ่....

แม่ไปไห่หมกไขไก่มาหา          

แม่ไปนาหมกไข่ปลามาป้อน”

“วลี สำนึก” แห่งความรักของผู้เป็น “แม่” ฝากรัก และความห่วงใย ทั้งหมดที่มีต่อลูก ผ่านบทเพลง

“กล่อมเด็ก” วิถี และภูมิปัญญา “คนอีสาน”

บทที่ 26 เศรษฐกิจ และสังคมใคร โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

แม่ยายฝรั่งคุยใหญ่คับซอย “ลูกสาวมีบุญวาสนา” เกิดมา ได้ผัว ”ฝรั่ง” หาเลี้ยง ปลูกบ้านให้อยู่ ซื้อรถให้น้องชายได้ขับเล่น เปิดเครื่องเสียงกระหึ่ม ให้ชาวบ้านฟังกันทั้งซอย ประกาศศักดา สร้างคุณประโยชน์ บอกเขาว่า “ข้ามี” (ได้ดีก็ดีไป อนุโมทนาสาธุ)

T263

ยุคสมัยนี้ หาดี เอาความสบายเข้าว่า ไม่ต้องทำงานหนักให้เมื่อย“ตุ้ม” น่ากลัวจะปวดตุ้มมากกว่า “ผืนนาน้อย” ที่แม่ให้ ขอใช้ก่อนเสียให้คุ้ม ก่อนหน้าแล้งจะลง หมดหวังที่จะทำอะไร (ก็เพื่อพ่อแม่ และน้องๆ ได้สบาย) “สำนึก”ดีนะ ไม่เสียของเปล่า โอกาสครั้งใหญ่มีมาไม่มากนัก (โชคดี อาจได้เมล็ด”พันธ์ทาง” ปลูกติด หยั่งรากยึดดิน มั่นคงเสียที) ดูเหมือนค่านิยมเก่าๆ ในยุค GI ยกพลขึ้นบกของสาวต่างจังหวัด จะกลับมาใหม่อีกแล้ว return forever

เลขเด็ดประจำเดือน เตือนใจคนรักการปลูก

บทที่ 22 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T260

"อวิชชา" ความไม่รู้ หรือจะสู้ความอยากของคน พื้นฐานเดียวกันของมนุษย์ คือ “ความอยาก” ทางธรรมเรียกว่า ตัณหา” ทะยานอยาก แบ่งเป็น 3 ลักษณะอาการ(เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจง่าย จึงใช้สำนวนบ้านๆ)

เรื่องของเขา เราได้ยินจนชินหู ได้เห็นจนชินตา “รับรู้” จนไร้อารมณ์ร่วม มัน “เฝอ” จนเกินรับ

บทที่ 29 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T266

“ตลกแดก” เป็นคำกริยา ในความหมาย คือ คำที่แสดงอาการ สภาพ หรือการกระทำของคำนามและคำสรรพนามในประโยค คำกริยาบางคำอาจมีความหมายสมบูรณ์ในตัวเองบางคำต้องมีคำอื่นมาประกอบ และบางคำต้องไปประกอบคำอื่นเพื่อขยายความ ของคำๆ นั้น

ใส่เสื้อกลับด้าน “จิ่งจกทัก” หมาขึ้นหลังคา อีกาบินข้ามศีรษะ เชื่อฝังหัว กลัวความตาย

บทที่ 25 เรื่องบ้าๆ ไปวันๆ โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T262

เรื่องฝังหัว ของความกลัวตาย “ขณะมีชีวิต” เราอาจยังใช้ชีวิตยังไม่ถึงกับคำว่า “ถึงที่” หรือ ”สมควรตาย” เมื่อความไม่สบายกาย ไม่สบายใจ ความคับแค้นใจเข้ามาในชีวิต คนเรามักอ้างเหตุ หาผล อันน่าฟังมาหักลบ กลบเกิน กันอยู่เสมอว่า มีอีกหลายอย่าง หลายเรื่องในชีวิต ที่ยังไม่ได้ทำ ยังไม่ได้เริ่ม เหตุเพราะ เมื่อความตายจะมาถึงเร็วก่อนกำหนด หลายเรื่องเป็นความเชื่อฝังในจิตใจของมนุษย์เรามาช้านาน

ฤดูแล้ง” ของเหล่ามนุษยชาติ “หัวดำในตาขาว

ศตวรรษ ที่ 21 ของ บทที่ 21 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T258

พุทธศักราช 2559 เดือนมีนาคม เป็นเดือนของการเริ่มต้น “ฤดูแล้ง” เหล่ามนุษยชาติ “หัวดำในตาขาว” ผิวเหลืองอมน้ำตาล ผู้เกิดมานาน ตายช้า เริ่มรู้สึกตัวเองว่าบัดนี้ “เราเอง ไม่สามารถหยุดยั้งเวลา” และมิอาจยับยั้ง “สังขาร” ที่ร่วงโรยตามการหมุนรอบตัวเองของโลกใบนี้ได้ แม้นวิทยาการทางการแพทย์จะเจริญก้าวหน้าสักเพียงใด (ความตาย และทุพพลภาพของร่างกาย มิอาจหยุดมันได้) ถึงจะมีการปลูกถ่ายอวัยวะเทียมในปัจจุบัน (แต่ก็ไม่สามารถใช้บริการของรัฐได้ทุกคน)

วิ่งหาความหมายเล็กๆ ในธรรมดาของคนบนโลก “คนหนักหนา” ตราไดโนเสาร์

บทที่ 28 แยกไม่ออก “จริง” “เทียม” โดย ไอ้หัวเป็ด โคราช

T265

“กิเลส 1500 ตันหาร้อยแปด” (คนอย่างหนา เผาไม่ไหม้ โดนอะไรก็ทน) หากความ ”อยาก” อยากได้ อยากมี อยากดี อยากเป็น เด่น ดัง (ความเหม่อฝัน ไปวันๆ) ในคัวบุคคล ทุกคนไม่มีแล้วไทร วิถีทางของคนบนโลกใบนี้ จะดำเนินไปเช่นไร “คน” จะได้พบกับความสุขที่แท้จริงหรือ ปัญหามากมายไร้คำตอบ การแย่งชิง เอารัดเอาเปรียบ การหาประโยชน์ใส่ตน มันจะหมดไปจาก “สังคม” หรือเปล่า

ก่อนเข้าร้าน อั๊วก็ลืมถามราคามันก่อน (กลัวเสียฟอร์ม) น้ำตาแทบร่วง

บทที่ 24 ทนหิวทำไม โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T261

แค่อีกวัน วันธรรมดาๆ ของชีวิตผม ไม่มีอะไรแปลกใหม่ ณ ร้านกาแฟ “ลุงหนวด” เจ้าเก่า (ย้อนก่อนหน้านั้น 3 วัน) ก่อนเท้าแตะพื้น ก่อนที่ล้อจักรยานจะหยุดนิ่ง ผมสังเกตเห็นร้านค้าในตลาดดูบางตาไป ร้านขายอาหารตามสั่ง ขายก๋วยเตี๋ยว แม้กระทั่งร้านโจ๊ก ที่ตั้งโต๊ะพับแบบชั่วคราวติดร้านกาแฟลุงหนวด ที่เห็นทุกวันเป็นปกติ ก็ยังมาหยุดพร้อมเขา ด้วยสาเหตุใดไม่ทราบแน่ ไม่สนิท เลยไม่ได้ถาม ทั้งตลาดก็เลยมีร้าน “ลุงหนวด” เจ้าเดียวที่เปิด วันนั้นจึงเป็นวันผู้ถือครองตลาดของแก (ลุงหนวดเอง ผมรู้ว่าแกไม่กินเส้นกับเขา)

ครั้งหนึ่งในชีวิตของการเดินทาง

บทที่ 20 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T257

ไก่ชนผู้เดินทาง 2 ต่อ ถ่อมาไกล เพื่อความหมายแห่ง “ชัยชนะ” (ของใครกัน)

เด็กหนุ่มผู้เกิดมาพร้อมชะตากรรมของ “ชีพจรลงเท้า” ไม่เคยได้อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง จริงๆ จังๆ ตั้งแต่วัยเยาว์ แรกเริ่มเมื่อมารดาให้กำเนิด พอได้ลืมตาดูโลก เพียง 15 วันเท่านั้น (ในช่วงชีวิตของยาย มักคอยพูดเตือนความทรงจำ ให้ฟังเสมอ)

Go to top