บทความ

เรื่องสั้นๆ อ่านกันยาวๆ (ปฐมบท ต่อนที่ 3)

บทที่ 8/3 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

ต่อจากคราวที่แล้ว...

T241

ก่อนหน้านั้น ณ ลาดพร้าวซอยต้นๆ PM เวลาหลังเที่ยงวันถึง ก่อนเที่ยงคืน

เปิดเรื่องด้วย เสร็จจากกินกลางวัน เดินลากขาอันหนักผิดปกติของวัน อาการนี้เกิดขึ้นอย่างน้อยสัปดาห์ละสามวัน เร่งกลับขึ้นออฟฟิศ ด้วยนิสัยส่วนตัวเป็นคนทำอะไรต้องเร็ว ไม่นั่งแช่ เหมือนนั่งชิวๆ ผมก็เลยได้แต่เก็บอาการ ผะอืดผะอม กลับไปพร้อมความอ่อนล้า เหตุเพราะคืนวานจัดหนักไปหน่อย พอก้าวขาซ้ายเข้าประตูเท่านั้น เสียงใสๆ ของแม่บ้านสุดสวยก็ดังขึ้น “คุณคะ มีโทรศัพท์ค่ะ” ที่จริงพี่แม่บ้านจะเรียกชื่อผมตรงๆ เอาเป็นว่าอย่างนี้ก็แล้วกัน “ตาแก๊ป เพื่อนโทรมา สักครู่ใหญ่แล้ว” ดีกว่าเห็น ๆ เป็นกันเองด้วย ไอ้เราคิดในใจ “เอ้ ใครโทรมาวะ” คิดดังไปหน่อย เหมือนพี่แม่บ้านได้ยินความคิดผมเลย ไม่น่าเชื่อ อัศจรรย์ ขนหัวลุก “นี่ ค่ะเบอร์โทรกลับ” สุดยอด ทำงานดี พอผมเดินขึ้นบันไดขั้นแรกเท่านั้น (ขอบอกห้องทำงานของผมอยู่ชั้นสาม) พีแม่บ้านก็เรียกตามหลังอย่างดัง เหมือนผมไปติดเงินแก แล้วกะจะเบี้ยว “ตาแก๊ป” (ตกใจ) “อะไรอีกละพี่” “กาแฟไหมค่ะ” ว้าวๆ...สุดยอดอีกแล้ว ใครจะรู้ใจเท่าเธอ “ขอบคุณครับพี่ ผมขอเข้มๆ เลยแล้วกัน หัวมันตุบๆ ยังไงไม่รู้” “หนักละซิถ้า” รู้ดีไปหมด พี่เขาคงได้กลิ่นลำมุดเน่าจากลมหายใจผม เอาละผมได้เบอร์ ได้กาแฟ (ดำสนิท) หนึ่งแก้วใหญ่เรียบร้อย ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงละคราวนี้ รีบขึ้นไปห้องทำงานอย่างไว ลืมบอกไปนิด ชั้นสอง เป็นห้องเจ้านายใหม่ผม กลางวันแกจะปิดแอร์ และแง้มประตูไว้เสมอ ในกรณีไม่มีลูกค้า ผมนี่เป็นคนที่โชคดีจริงๆ ได้รู้จัก ได้พบเจอคนดีๆ เจ้านายผมคนนี้ก็สุดยอด

จบGraphic Design จากอเมริกา ถือว่า เป็นครูของผมอีกคน ที่ทั้งเคี่ยวจนข้น ทั้งผัด สารพัดกลเม็ดเด็ดพาย ทั้งเรื่อง Design ด้าน Creative และการตลาด ทุ่มเทสั่งสอน สั่งการผม ทุกวันนี้พอมองย้อนกลับไป ผมยังคิดถึงแกอยู่เลย ขอบคุณครับพี่ พอเราเริ่มอายุมากขึ้น ทำอะไรช้าลง เริ่มมองหาอดีต มองเห็นนัยยะ ของความหวังดีผู้อื่น จึงได้รู้ว่า เมื่อก่อนตัวเองพลาดในสิ่งดีๆ ไป อย่างน่าเสียดาย ก็เพราะเป็นคน “ดื้อรั้น” ถือดี อวดเก่ง (ช่วงวัยนี้ แก้ไขได้ด้วยประสบการณ์ของตัวเอง) เหมือนจับเด็กเล่นไฟ ถ้าเราไม่จับดูเองสักที ก็ไม่อาจรู้ว่ามันร้อน จะรู้เพียงแค่เขาบอกว่า “ร้อน” ทุกวันนี้ สุขุมขึ้นมาก (เป็นเพราะอานิสงส์ จากการเลิกดื่ม) มาหลายปีแล้ว

นี้ก็ไม่ใช่ประเด็น แต่อยากเล่าให้ฟังครับ เพียงแค่จะบอกว่า ชีวิตเหมือนการผจญภัย

ในป่าใหญ่ ที่มีทั้งสัตว์ดุร้าย เจ้าเล่ห์ พร้อมที่จะขบหัวเราได้ทุกเมื่อ หากวันไหนเราอ่อนแอ มาเตรียมความพร้อมกาย ใจ ไม่ประมาท สะสมเสบียงอาหาร และอาวุธป้องกันตัวเพื่อต่อสู้ ดิ้นรน ในป่าคอนกรีต ในเมืองวุ่นวาย ในความใจร้ายของคน ขจัดความเห็นแก่ตัวของตน หลุดพ้นจากพันธนาการของอวิชชา คือความไม่รู้ ไม่เข้าใจในสภาวะเป็นจริงตามธรรมชาติ ความทุกข์ และสุข ลืมตาอย่างสดใส ในแต่ละวัน เตรียมใจ เตรียมตัวให้พร้อม ทุกๆ สถานการณ์

(เสบียง คือทรัพย์ อาวุธ คือ ปัญญาวิชาความรู้ ความกล้า คือ ความมั่นใจ ในการตัดสินใจกับปัญหาต่างๆ อย่างมีสติ) อยู่คนเดียว เดินคนเดียว ล้มก็คนเดียว

“แก๊ป” เสียงเจ้านายดังขึ้นก่อนที่ผมจะเดินผ่านหน้าห้องของ บอสใหญ่ แห่งบริษัทโฆษณาที่เคยติด 1 ใน 10 อันดับบริษัท Graphic ของเมืองไทย “ครับผม” ผมรีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว “มาคุยกันก่อนซิ” สงสัยงานเข้า ผมก็จำเป็นต้องแวะอีกแล้ว ไอ้

เราก็กระว่าจะรีบขึ้นไปโทรกลับหาไอ้หนุ่ยสักหน่อย ดันสะดุดซะได้ แต่ก็นั้นแหละครับ “งาน” ความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง ต้องมาพร้อมกับภาระอันยิ่งใหญ่ เพื่อปาก เพื่อท้อง เอาวะ ไม่เสียเวลาหรอก ไอ้หนุ่ยมันคงไม่ไปไหนมั่ง พอเข้าห้องหย่อนตูดลงนั่งได้แป๊บเดียวเท่านั้น “บ่าย 2 โมงครึ่ง เขารับบรีฟงานนะ” “ครับพี่ครับ แค่นี้นะครับ” พี่เขามองหน้าอย่างสงสัย “รีบเปล่าแก๊ป” พอดีเพื่อนโทรมาต้อนกลางวัน ไม่รู้ว่ามีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าครับ “ไปๆ ทำซะให้เรียบร้อย” พี่เขาคงดูออกว่าผมกำลังรีบ ถึงได้พูดตัดบทอย่างนั้น (ปกติจะพูดเยอะ) ก็ดี เดี่ยวก็ได้คุยกันยาวๆ อยู่แล้ว กว่าผมจะได้ขึ้นไปถึงห้องทำงานได้ ก็กินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน (ขับรถบนถนน ที่มีด่านตรวจ แบบถี่ๆ) น่าหงุดหงิดนะ ไม่รู้ว่าจะโดนจับเป่า “แอลกอฮอล์” หรือเปล่าก็ไม่รู้ ใจมัน ตุ้มๆ ต่อมๆ บอกไม่ถูก (คนมันมีแผลอยู่แล้ว)

โปรดคิดคามตอนต่อไป ขอบคุณครับ

LOGO Duck Head

เรื่องสั้นๆ อ่านกันยาวๆ (ปฐมบท ต่อนที่ 2)

บทที่ 8/2 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

เรื่องต่อจากคราวที่แล้ว...

T243

ส่วนมากเพื่อนร่วมงาน เป็นเด็กศิลปะสถาบันเดียวกัน (ยกเว้นไอ้หนุ่ย) “เด็กพานพุทธ” เลยพูดกันง่าย ก็ดึงๆ กันมาจากบริษัทโฆษณาในที่ต่างๆ กัน เป็นเพื่อนของเพื่อนบ้าง รุ่นน้องในคณะบ้าง ในบริษัทนี้จึงเป็นแหล่งรวมสุดยอดฝีมือ ในสายงานศิลป์ แต่ละคนเป็นผู้เชี่ยวชาญในแต่ละด้าน ของทุกแผนกที่บริษัทโฆษณาพึงจะมี เรียกได้ว่า “รวมพลคนมีความสามารถ มีความถนัดเฉพาะตัวครบเครื่อง” แต่ดันอ่อนเรื่องการตลาด ขาดซึ้งประสบการณ์ด้านบริหาร (ทำเก่ง ทำเป็นอย่างเดียว วางแผนไม่เนี๊ยบเปรียบได้กับชายซกมก) ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น (อาจเป็นคนเดียวที่ไม่ใช่ยอดฝีมือ) แต่...ที่พวกเราถนัดเหมือนกัน “ก็ไอ้ดื่มจัด” นี้ละครับ จึงทำให้สนิทกันได้อย่างรวดเร็วแบบปึกๆ ระยะเริ่มต้น งานก็ไปได้สวย เราได้งานบริษัทใหญ่ๆ 2-3 เจ้า ส่วนมากเป็นโครงการบ้านจัดสรร เป็นลูกค้าประจำบ้าง รายย่อยก็มีเขามาปะปราย งานส่วนมากเป็นฉลากสินค้า แผ่นพับ ใบปลิว ฯลฯ ใหญ่หน่อยก็เป็นงานจัดแสดงสินค้าตามห้างฯ ที่เรียกว่า “ออกบูท” นั้นละครับ ในช่วงนั้นทำอะไรก็สนุก ไม่รู้เหน็ดเหนื่อย “แต่หิวมาก” ไม่ค่อยหลับไม่ค่อยนอน (ดื่ม) ที่จริงน่าหารายได้เสริม เป็น ร.ป.ภ. งานที่ทำดูเหมือนว่าจะราบรื่นไปหมด มีปัญหาบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ เพื่อนๆ ทำงานเป็นทีม รักใคร่กันดี เรียกว่า “กูเออ มึงเออ” ก็ว่าได้ แม้กินไม่ค่อยอิ่มแต่ก็รู้สึกดี เพื่อนแต่ละคนมีความอดทน และทนอดสูง มีมากก็กินมาก มีน้อยก็กินเท่าเดิม พวกเราเลยชักหน้าไม่ถึงหลังกันแถบทุกคน ไม่ว่าเจ้านาย ลูกน้อง แต่ก็อยู่กันได้ครับ แบบพอเพียง ไฟท์บังคับ เก็บผัก หักหญ้า มาม่า ปลากระป๋อง ของดอง (ผักกาดกระป๋อง) และเงินเชื้อ ไอ้นี่สำคัญเลยขอบอก ต้องรักษาเครดิตให้ดี มีก็ตามเวลา ไม่กล้า ไม่ด้านก็อด “ต้องใจ” จริงๆ “เกิดเป็นผู้ชายต้องมีใจอดทน” ครับ ถึงจะทำได้ เราอยู่กันเหมือนพี่ เหมือนน้อง แม้เพียงระยะเวลาสั้นๆ ไม่กี่ปีก็ตาม แต่ก็เหมือนรู้จักกันมาเป็นชาติ ช่วงหลังแยกย้ายกันไปแล้ว “นานครั้ง” เรายังนัดสังสรรค์กันอยู่เสมอ (เรื่องมันก็เริ่มขึ้นในวันสังสรรค์ ของค่ำคืนอันสุดเหวี่ยง) หากจำไม่ผิด จุดเริ่มต้น “อนุสาวรีย์ชัย” กรุงเทพฯ 23 นาฬิกา โดยประมาณ สะพานลอยฝั่งพับแห่งหนึ่ง ซึ่งช่วงนั้นทางพับมักเล่นแต่เพลงบลูส์ ไม่รู้เรื่องหรอกครับไอ้ เพลงบลูส์ คืออะไร (หรือว่าจะเป็น บ่นๆ) รู้เพียงว่าเป็นเพลงฝรั่ง ส่วนไอ้เรื่อง ดำ หรือขาว ยังไม่รู้ (ก็ผมเด็กบ้านนอกนี้ครับ)

T242

จบไหม นี้เพิ่งจะเริ่มเอง หนังชีวิตดูกันยาวๆ (ปล) ที่กล่าวมาทั้งหมด ล้วนไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเล่าครับ แต่มันมีความเกี่ยวเนื่องกันอยู่อย่างซะไม่ได้ อย่าพึ่งลุกไปไหนซะละ

โปรดติดตาม ปฐมบทที่ 3 ต่อในคราวหน้านะครับ  ขอบคุณ

LOGO Duck Head

เดือนสามนํ้าก็คง (แห้งขอดตลอดลำคลอง)

บทที่ 6 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T238

เพลงลูกทุ่งฮิตในอดีต ท่านรุ่งเพชร แหลมสิงห์ น้องๆ รุ่นหลังๆ คงไม่เคยได้ยิน ได้ฟัง เพลงนี้บอกถึงวิถีชีวิตชนบท ประเพณี ดินฟ้าอากาศ

อ่อนๆ ขึ้นมาอีกนิดก็คงเป็นเพลงนี้เลย ผมว่าเหมาะกับความเปลี่ยนแปลงแบบนี้ความแห้งแล้ง ความชุ่มชื้น อย่างไหนที่คนชอบกัน (พี่ป้อมอัสนีร้อง ท่อนแยก เพลงชีวิตสัมพันธ์) หาเหตุผลของธรรมชาติ คงไม่รู้จริง แต่รู้เต็มอก ที่มันเป็นเช่นนี้ก็เพราะเรา เรา...คนนี่แหละ ไปแหย่ให้ธรรมชาติเขาโกรธ จริงไหมครับลองคิดดู

สรุปง่ายๆ  ฟังดีๆ ได้ปัญญาก็แล้วกัน

เหตุไฉนผมจึงอารัมภบทด้วยบทเพลงลูกทุ่ง ก็สืบเนื่องกับเดือนสามของเช้าวันนี้ อากาศหนาวไม่รู้หลงมาได้ไง หนาวน่าดูพอทน อยู่ๆ ก็มาไม่บอกกล่าว ทั้งที่เมื่อวานนี้ ร้อนตับแลบ อากาศตามอารมณ์ คนเลยตามไม่ทัน แบบนี้สุขภาพครับ อาการหวัดกับน้ามูกใสๆ มันมาอีกแล้ว เป็นตัวการทำความรําคาญ ต่อจิตใจ และร่างกายเลยทีเดียว สำคัญนะเรื่องนี้ ร่างกายไม่พร้อมทำอะไรก็ไม่ดีนัก ควรดูแลให้ดี ไม่ต้องให้ใครคอยเตือน เราย่อมรู้ในตัวเองอยู่แล้วว่าต้องการอะไรที่ดีต่อร่างกาย และจิตใจของตัวเอง ฉะนั้นถ้าหนาวควรจะ...ร้อนควรจะ...หิวควรจะ...ปวดหนัก – เบา ฯลฯ (เรียกแม่ รึเปล่านะ)

เอาละนอกกรอบมามากแล้ว เดี๋ยวจะดูนิ่มไป ก็ยังคงกินน้าแข็งแล้วเคี้ยวเหมือนเช่นเคยๆ

LOGO Duck Head

เพราะมันใกล้กัน  บทที่ 2 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T234

คืนนี้ เมื่อดวงจันทร์ใกล้โลก ใกล้จริง ๆ นะ มันใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา คุณรู้สึกเหมือนผมไหมว่า ดวงจันทร์มันใกล้โลกเราเข้ามาจริง ๆ แบบรู้สึกได้ด้วยสายตา อารมณ์ มันกลมโตและสวยกว่าทุก ๆ วัน ที่ผม เคยแหงนหน้าเหี่ยว ๆ มองมัน “ เจ้ากระต่าย ” ที่นั่งคอตกเหมือนมนุษย์อกหัก เริ่มคอตั้งหันหน้ามองมาที่โลกหยั่งความรู้สึกอย่างมีความหวัง ภายใต้ฟ้ายามค่าคืน แสงนวลจันทร์แพร่กระทบน้ำปลิ่มฝั่ง ระลอกน้ำกระเพื่อมกระทบฝั่ง

(เรื่องสั้นๆ อ่านกันยาวๆ) ในกล่องเรา...เล่าเรื่องเพื่อน  (ปฐมบท ต่อนที่ 1)

บทที่ 8 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

ขออุทิศบทความนี้แด่ พี่โต้ง ผู้ก่อตั้ง Zellrust

เป็นดั่งพี่ชาย และอาจารย์ ทั้งวาด ทั้งขาย ทั้งใช้ชีวิต

มนุษย์เราแต่ละคน เมื่อถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกสีฟ้าใบนี้ แตกต่างกันเพียงสภาวะธาตุรูปกาย เพศ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันทุกคน คือ “กล่องเปล่าในใจ” พอเริ่มจำความได้ กล่องวิเศษจะถือกำเนิดขึ้น

กล่องความทรงจำประจำตัวของเรา เป็นกล่องพื้นที่เปล่ามาแต่แรก เหมือนเป็นห้องว่างทาสีขาว รอการจัดแต่ง นั้นก็เพื่อบรรจุความทรงจำ เรื่องราวของคนในแต่ละช่วงชีวิต เป็นเช่นนี้ทุกคน รู้เรื่อง

หรือเรียบร้อย ก็ขึ้นอยู่กับการจัดเก็บของเราเอง เพราะในกล่องใบนี้ยังมีผู้ดูแลรักษาอยู่ เลี้ยงเขาดี เอาใจใส่เขา เขาก็ทำงานให้เราอย่างหมดใจ ด้วยความซื่อสัตย์ เขาคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น “คุณสมอง”

หรือ ไอ้ก้อนเนื้อขั้นหูของเราเอง ต่อไปนี้ ลองเข้ามาชมกล่องของผมกันนะครับ คำเตือน (ห้ามคุ้ย เขี่ย หรือทิ้งปฏิกูล ลงในกล่องใบนี้)

T241

กรุงเทพฯ ย้อนหลังกลับไปหลายๆ ปี ย้อนไปอีก อีก “บอกว่า” อีกหลายปี ในช่วงปรับตัวของชีวิตการทำงาน เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ของหลายๆ ครั้ง ออฟฟิศใหม่ สถานที่ใหม่ ไกลขึ้นกว่าเดิมมาก ไม่แปลก

สำหรับผู้คนที่ใช้ชีวิตในเมืองกรุงฯ ที่จริงแล้วเรื่องงานที่ทำก็ไม่ได้ใหม่อะไร มันก็อีหรอบเดิมจากที่เคยทำ เพื่อนร่วมงานใหม่ และเก่า ไอ้ที่เก่าก็เพื่อนที่มันออกมาด้วยกัน “ไอ้นี้” ที่ออกมาด้วยกันนี่ละครับ (เน้น) สมัยก่อนเรียกได้ว่า “คู่ซี้ดีแต่ฝัน” มันชื่อว่า “หนุ่ย” เป็นคนหน้าตาค่อนข้างไปทางดีนะ คิดงานเก่งในเรื่อง Design รูปแบบงานมักจะคูซับซ้อน แต่ก็ยังพอเข้าใจได้ ไม่แรงสุดขั้วเท่าไหร่ คำพูดคำจาดูน่า

เชื้อถือ แต่งตัวดี มีน้ำเสียงนุ่มลึก (พอเมามักพูดลิ้นพันกัน) กวนตีนบ้างบางครั้ง ชอบพูดเสียดสี ตีสองแง่ สองง่าม จึงทำให้มันมีสาวๆ มาติด”ตรึม” เป็นที่อิจฉาของเพื่อนๆ (อาจใช้คำไม่สุภาพ เพื่ออรรถรสในการอ่าน ที่เป็นกันเอง) พื้นเพเดิมมันเป็นคนโคราช แต่มาเรียนที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่เด็ก (มันบอกผมอย่างนั้น) หนุ่ยเกิดในครอบครัวค่อนข้างมีฐานะ ในหมู่บ้านเล็กๆ ของอำเภอหนึ่ง ในจังหวัดนครราชสีมา ด้วยเป็นลูกข้าราชการ พี่สาวมีทาวเฮาส์อยู่เขตบางกะปิ ก็ติดกับออฟฟิศใหม่ละครับ ห่างกันแค่สามคูหา ก็เลยอาศัยอยู่กับพี่สาว ด้วยความที่อยู่กรุงเทพฯ มานาน ช่วงแรกๆ ที่คบกับมัน ผมคิดเหมือนกันว่า

ไอ้นี่คงเป็นเด็กเทพฯ หน้าตาดูไม่คล้ายคนอีสานสักเท่าไหร่ ออกจะเหมือนเด็กใต้มากกว่า (มันยังไม่รู้ว่าผมก็อยู่โคราช) ผมไม่ใช่คนโคราชโดยกำเนิดหรอก (ไม่สำคัญ) อยู่ที่ไหนก็ขอแค่เป็นคนที่สังคมเห็นว่า

ดีก็แล้วกัน อ๋อเกือบลืมไป บริษัทที่ผมทำงานอยู่นั้น เป็นบริษัทโฆษณาเล็กๆ แถวบางกะปิ เป็นบริษัทของรุ่นพี่ ที่แยกตัวออกมาจากบริษัทเก่าที่ผมเคยทำงานอยู่ ย่านลาดพร้าว สามคนรวมตัวกัน หนึ่งในนั้น

ได้แยกตัวออกไป ในช่วงแรกยังไม่ทันตั้งไข่เลย ทำให้ภายในองค์กรเกิดความวุ่นวาย “ผมไม่รู้อะไร” เพิ่งมาอยู่เหมือนกัน ก็นั้นละครับ (ไอ้หนุ่ยเลยเสียบแทน) คนที่สามจึงเป็นไอ้หนุ่ย โดยปริยาย เหตุเพราะ

การเงินพี่เขาไม่ค่อยดี ไอ้หนุ่ยเลยได้ร่วมแจมด้วย ในนาม Zellrust ซึ่งจำไม่ได้แล้วว่าหมายความว่ายังไง โดยเช่าทาวเฮาส์ 2 ชั้น 1 คูหา หน้าบ้านมีพื้นที่เล็กๆ พอที่จะโชว์การจัดส่วนแบบญี่ปุ่น และตั้งโต๊ะหินอ่อนสี่เหลี่ยมที่มีตารางหมากฮอด (จำได้ว่าพวกเราช่วยกันทำ)

LOGO Duck Head

(โปรดติดตามต่อ เร็วๆ นี้)

ปากดี...เสียงั้น

บทที่ 5 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T237

พูดดีเป็นศรีตน พูดสัปดน คนชอบ คำว่า สัปดน หมายความได้ดังนี้ “หยาบโลน เช่น พูดสัปดน สองแง่สองง่าม” จริงหรือเปล่านะ ที่สาวๆ ชอบ อย่างไรก็ดี ผมว่ามันต้องขึ้นอยู่กับองค์ประกอบหลายๆ อย่าง ของบุคคลผู้พูด อาจต้องมีหน้าตาดี มีเสียงที่เป็นเอกลักษ์ชวนฟัง

หรือเป็นผู้มีวาทศิลป์ แบบตลกโปกฮา พูดจาเจาะใจ ไปจนถึงเจาะอื่นๆ อันนี้คิดเองนะ ไม่บังคับ (เยาวชน ควรปรึกษาผู้ใหญ่) ส่วนตัวแล้วผมว่า พูดธรรมดา ให้เป็นตัวเรา สุภาพเข้าไว้ อ่อนน้อมถ่อมตน มีครับ มีค่ะ รู้กาลที่ควรพูด ผมว่า บุคคลนั้นเป็นผู้มีเสน่ห์ น่าเชื่อถือนะ อาจดูเสแสร้งเล็กๆ น้อยๆ แต่ดูดีก็เอาเถอะนะ สำคัญมากเลยคือ พูดแล้วต้องรักษาคำพูด (ในสิ่งที่สมควรทำ ให้สมดุลกับความเหมาะสม นะจ๊ะ)

ขอควรระวังก่อนพูด คือ คิดสักนิดก่อนนะ เราจะได้รู้จักการแยกประเภทคน โดยไม่เคอะเขิน เมื่ออยู่สนทนากับคนประเภท ฯลฯมีพลังใจเมื่ออยู่ในสังคมมีความมั่นใจ ที่จะพูดในสิ่งที่ดี มีประโยชน์ ต่อตนเอง และคนอื่นๆ แม้ว่า มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง (ไร้สาระ บางครั้งพูดถูกกาล ถูกเทศะ ก็อาจทำให้ผู้อื่นมีความสุขได้) ทุกอย่างมี 2 ด้านเสมอ

อีกหน่อย หรือเอาเป็นว่า ปล ก็แล้วกัน

อย่าเลยทีเดียว คือ เป็นพวกชอบ ปากไว ใจเร็ว พูดปับ จับปุบ แคะนั้น ล้วงนี้ เกาะแกะไม่เลิก ปากหวานก้นเปี้ยว ขอเหนี่ยวตะพึด ไม่ดีนะลูก...ลุงขอบอก

LOGO Duck Head

บท "ลืม" บท...ของบทแรก โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T275

 

โลกหมุนรอบตัวเอง หรือตัวเราเองหมุนตามโลก เด็กไล้ตามเงาเมื่อแสงอาทิตย์จวนลับขอบฟ้า ความสนุกใกล้เวลาจบลง

ต่างคนต่างต้องแยกย้ายกันไป คืนและวันเวียนเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ ไม่มีวันเศร้า ไม่มีวัน เบื่อ มันเป็นเรื่องของมัน และเร่งเร้าความรู้สึกของมนุษย์ ปุถุชน

ชมรมสิงห์รถบรรทุกหัวใจศิลป์ แห่งประเทศไทย เชิญร่วมงาน

รวมพลคนรักรถบรรทุก หัวใจศิลป์

AD 002 

 

ชมรถบรรทุกแต่งสวย สุดยอดของความสวย หลากหลายค่าย

บูทสินค้ารถบรรทุกค่ายดัง กิจกรรมมากมาย ตื่นตา ตื่นใจ ไปกับโลก โลจิสติกส์

29 - 30 เมษายน 59 ณ ท่าเรือแหลมฉบัง ชลบุรี

T240 

 

งานนี้สิงห์รถบรรทุก ห้ามพลาด

สิงห์หัวใจศิลป์  ทริปบุญแรง  เชิญท่านร่วมทอดผ้าป่าสามัคคี ณ วัดประตูด่าน กาญจนบุรี  อังคารที่ 12 เมษายน 59 เวลา 09.39 น.

บอกสายบุญ  นายพุทธิพงษ์  ธีรธรรมรัตน์  ที่ปรึกษาชมรมสิงห์รถบรรทุกฯ

ผ่านบัญชี  ธนาคารทหารไทย จำกัด (มหาชน)

บัญชีเลขที่  528-2-26389-5

ถนนประจักษ์ แยกหลังเมือง โคราช

ติดต่อสอบถามรายละเอียดได้ที่  081-955-9816, 044-267-800

AD 003

LOGO Duck Head

แมวเถื่อน คนถ่อย (ไร้สำนึก)

บันทึกบทที่ 4 โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T236

วาจาดั่งลมพัด หากเสียดแทง คงโดนจิตสำนึกลึกๆ ของคน สังคมดีอยู่ที่พื้นฐานครอบครัวครับ คนไทยจิตใจดี รักสงบ รักสัตว์ แต่วันนี้ต้องเพิ่มคำว่า “ไร้สำนึก ไร้รับผิดชอบ” อย่างที่บอก วาจาดั่งลมพัด ถูกใจก็ดี ไม่ชอบใจก็ชั่ง ธรรมดาของโลกเป็นเช่นนี้ การมีจิตเมตตาก็ดีอยู่ แต่ต้องรู้รับผิดชอบ หนูๆ น้องๆ ฟังนะ

การจะนำสัตว์มาเลี้ยง เราควรต้องปรึกษาคนในครอบครัวเสียก่อน ให้แน่ใจว่าเราจะเลี้ยงเขาได้จนสิ้นอายุไขของเขา อย่างดีที่สุด อย่าเห็นแก่ถูกใจในรูป เช่น ลูกหมา ลูกแมว เล็กๆ ก็น่ารักดี ทำให้เกิดจิตประติภักดิ์ (สะออน) แต่พอเริ่มโต พฤติกรรมเริ่มเปลี่ยน ซนมากๆ สกปรกมาก ไม่สวยเลย เบื่อแล้ววะ เกิดความไม่พอใจ ยังไงละครับคราวนี้ ก็ถึง ”พระ” ซิครับ ทึกทักกันอยู่แล้วว่า ท่านคงมีเมตตา เลี้ยงแทนเราได้ อีกแล้วครับท่าน เราก็เลย “อเปหิ” ไปที่วัด มันก็เลยเป็นเรื่องที่ผมจะนำมาเล่าสู่กันฟัง

เรื่องมันเริ่มที่ ครั้งหนึ่งเมื่อผมเป็นพระ นวกะ (พระใหม่) 01.30 น. ฌ วัดแห่งหนึ่ง

ขณะที่จำวัดอยู่อย่างสงบนั้น ทันใดเกิดเสียงดัง กุก กักๆ หน้ากุฏิ พร้อมกับเสียงรถ ที่ค่อยๆ ดังห่างออกไป ห่างออกไป ก่อนหน้าพอเข้าใจความหมายของบุคคลลึกลับ 2 – 3 คน ที่สนทนากันอย่างเบาๆ อย่างระมัด ระวัง พอจับใจความดังนี้ “รีบไปเถอะ เดี่ยวพระตื่น” พร้อมเสียงเด็กพูดต่อว่า “มันออกมาแล้ว” แค่นั้น เราเลยลุกขึ้นไปปลุกเณรน้อยภาคฤดูร้อนลงไปดูกัน เสียงสุนักเห่ากันระงมไปทั่วบริเวณหน้ากุฏิ

ซึ่งกุฏิ ก็ดันตรงข้ามกับ กุฏิพระอาจารย์ ท่านก็เปิดไฟลงมาดู อย่างสงบ และยิ้มๆ “เอาอีกแล้ว” ท่านว่า เราเลยให้เณรเข้าไปดูเพื่อหยั่งเชิงดูก่อน (ไม่ได้กลัว นะ) ทันทีที่เณรเห็นเป็นกระสอบข้าวสารใบใหญ่ ข้างในมีครอบครัวแมวทั้งหมด 8 ตัว รวมตัวแม่ โอ้โหว นี้มันเพิ่งคลอดมานี่น่า อนาถใจจริงๆ อนิจจา เหตุจากทับกันมา หรือมันเล่นโยนด้วยความเร่งรีบ   ก็ไม่อาจรู้ได้ จึงทำให้ลูกแมว 2 ตัวเสียชีวิตในกระสอบข้าวที่เต็มไปด้วย อึ ฉี่ ผสมเลือด กลิ่นสุดบรรยาย เรียกว่า ปลงสังเวชได้เลยทีเดียว   หลังจากนั้นไม่นาน

เราจึงบอก “เณรไปฝังด้วยกันเถอะ” คือเราเป็นผู้ขุดหลุม ให้เณรเอาถุงพลาสติกมาใส่ไป หน้าเศร้าใจนะ ทำยังไงได้ โลกก็แบบนี้ สุดท้าย พระอาจารย์ก็พูดขึ้นว่า “เลี้ยงเอาแมะ...เณร” นั้นเป็นทางออกของพระ แต่นั้นก็เป็นภารของวัดเหมือนกัน อ่านแล้วแน่ใจนะ...ว่าจะทิ้ง เดี๋ยวติดต่อพระอาจารย์ให้

LOGO Duck Head

สาวสวยโคราช น้องไอ มทบ.21

สาวงามวันนี้ น้องไอ จากรั้วลวดหนาว และเสื้อผ้าสีเขียว มทบ.21 โคราช นี่เอง ใครจะเชื่อเล่าว่าทหารหาญของไทยทุกวันนี้ มีคนงามน่ารักน่าชังขนาดนี้ ซึ่งต้องบอกไว้ก่อนว่า น้องไอ คนนี้ ดูแลงานด้านประชาสัมพันธ์ของหน่วยงาน แต่ก็มีงานนอกบ้างที่เป็นพิธีกรตามงานอีเว้นท์ต่างๆ น่าดูชมเลยทีเดียว แอดมินบอกได้เลยฮะ ใครอยากจีบน้องเค้าเชิญได้เลยครับ ผ่านดงของทหารเกณฑ์ 2 กองร้อย ไปก่อนนะครับ 5555+

“นะโม อามิตาพุทธ"

บทที่ 7  โดย : ไอ้หัวเป็ด  โคราช

T239

เรื่องของเรื่อง ที่มันเป็นเรื่อง ก็แค่รองเท้าฟองน้า คู่เดียวแท้ๆ ขันติๆ ขันติ ทนอด เอ้ย...อดทนไว้ก่อนหลวงพี่ พระสงฆ์ไทย เมื่อบวชเข้ามาสู่ใต้ร่มกาสาวพัสตร์แล้ว สิ่งที่พระใหม่จะได้รับ เป็นของใช้เบ็ดเตล็ดที่สำคัญมากๆ ที่วัดป่านิยมถวายกัน นั้นก็คือ “เกอบฟองน้า หรือรองเท้าฟองน้า) ทุกรูปต้องได้รับแจก สีต้องเหลืองเท่านั้น ซึ่งหน้าตาของมันก็เหมือนกันยังกับแฝดแท้ ต่างกันแค่ขนาดของรูปเท้าของแต่ละท่าน หากดูรวมๆ แล้ว มันก็เหมือนกัน นี้ละครับที่มันเป็นเรื่อง และเป็นเรื่องใหญ่ ที่ไม่น่าเป็นไปได้ พระนี่น่า ก็ปุธุชนอยู่ยังไม่ได้ไปไหน พึ่งไถหัวมาได้สอง สามวันเอง “เฮ้อ”มันเป็นอย่างนี้โยม ตอนขึ้นศาลาก็ขี่กันมานั้นและ พระก็มาก แต่พอจอดก็เป็นระเบียบดี พออีตอนกลับลงมา ทีนี้ละมันส์ คู่นี้เขาก็ลงมาพร้อมกัน ไม่รู้ว่าเขม่นกันมาหรือเปล่า บังเอิญดันจอดรองเท้าไว้ใกล้กัน ขนาดถ้าเปรียบเป็นคู่มวยก็สูสี รูปหนึ่งรองเท้าที่จอดไว้ดันหาย แต่ไปเห็นรูปที่ลงมาพร้อมกันใส่เดินอาจๆ ไป ดันทึกทักว่าเป็นของตน เลยเข้ามาขอดู รูปที่ใส่อยู่ก็บอกนี่ของฉัน ฉันจำได้ มีตำนิอะไรไหมท่าน อีกรูปถาม ต่างคนก็เพิ่งได้ของใหม่มา ก็เลยไม่ได้คิดทำสัญญาลักษ์ไว้ เถียงกันไปได้ซักพัก เลยกลายเป็นวางมวยกันไปได้ ดูซินั้น รูปหนึ่งหัวแตก รูปหนึ่งตาเขียว แถมยังท้าให้สืบประวัติตน ก่อนที่จะมาบวช ไม่มีใครยอมใคร เรื่องเลยถึงผู้ใหญ่บ้าน ลุกลามไปถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจ วุ่นวายกันทั้งวัด ที่ได้เล่านี้ก็เพราะ สังการีวัด (เด็กวัด) นำความมาบอกต่อ ฟังแล้วก็ให้ปลงดีเหมือนกัน นี้และหนาได้ชื่อว่า ตัวกู ของกู ไม่ใช่แต่เราท่านที่เป็น สติ ขันติ อดทนๆ กันหน่อยนะ สังคมทุกวันนี้มันร้อน (ปะติคะ เกิด โทสะ เลยเป็น พยาบาท)  ปัญหาทุกเรื่อง   เริ่มจากความไม่พอใจ (ปะติคะ)

เรื่องไม่เป็นเรื่อง ทำเอาเป็นเรื่องจนได้ ให้ความสำคัญเกินไป นี้ไม่ใช่ “ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ” เด้อ...เอาของผมไปก่อนไหมหลวงพี่

LOGO Duck Head

มนุษย์ สะรู้  บทที่ 3

โดย : ไอ้หัวเป็ด โคราช

T235

โสตะ คือ เสียงกระทบหู ได้รับรู้เรื่องราวมากมาย ในโลกใบนี้ มีทั้งดี ไม่ดี ชอบใจ พอใจ และขัดใจ ทำให้เกิดปัญญา ปัญหา ได้บ้าง ในบางครั้ง ทำให้อึ่ง งง สนใจ ไม่สนใจ ล้วนเป็นธรรมดาโลก ไม่สามารถเลี่ยง หากเลี่ยงได้ บางครั้งอาจดูแสร้งแสดงออก

ครูนิชา ครูสาวสวยโคราช

การพัฒนาประเทศที่ยั่งยืนและมั่นคงต้องพัฒนาเรื่องการศึกษาให้เป็นสำคัญ วันนี้แฮปปี้โคราชจะมาบอกว่า ครูไทย วันนี้พัฒนาไปมากแล้ว ครูสาวโคราชนามว่า คุณครูนิชา สวยใสไฉไล เปี่ยมไว้ด้วยคุณค่า พัฒนานาฎศิลป์ไทย ให้กับเด็กมันธยมต้นของโคราช จะอยู่โรงเรียนไหนนั้น ไม่บอก ไปสืบกันเอาเอง เกรงว่าผู้ปกครองจะแห่เอาเด็กไปเรียนกันจนโรงเรียนแตก ก็อย่างที่บอกไว้ ณ ขณะนี้ มีผู้ปกครองชายจำนวนหนึ่งเกิดอาการคอเคล็ดเวลานำบุตรหลานไปส่งที่โรงเรียน คงเพราะเหลียวคอมองกันจนคนเคล็ดละมั้ง ...ฮ่าๆ 

Go to top