สำนักข่าวหัวเป็ดโคราช

หนาวเหน็บ มันเจ็บจนชินชา ในความเดียวดาย  ตราบใดที่วาระนั้นยังมาไม่ถึง

บทที่ 57 โดย  ไอ้หัวเป็ด โคราช

T2838

              ในคืนที่เดียวดาย ยืนลำพังคนเดียวในเมืองใหญ่  แสนเหน็บหนาวยามคํ่าคืนอันเงียบเหงา ซุกซ้อนปรารถนาในความเงียบลึกๆ เฉาแห้งดั่งต้นหญ้าข้างทางปกคุมด้วยไอเย็นของหิมะ ไร้ค่าไม่ควรที่จะจดจำมัน เวลาปล่อยเลยร่วงไป วินาที นาที แต่ละชั่วโมง มันผ่านไปพร้อมกับลมหายใจเข้าและออก เป็นอยู่เช่นนี้เป็นวัน เดือน หลายๆ ปี ที่ร่วงเลยผ่านไป ซํ่าๆ เป็นเช่นนั้นตลอด

Go to top